Przytulanie, rutyna i emocje

Przytulanie to nie tylko wyraz miłości, ale i klucz do poczucia bezpieczeństwa maluszka. Kiedy tulimy nasze dzieci, w ich ciałach uwalnia się oksytocyna – hormon szczęścia, który pomaga budować więź, redukuje stres i wpływa na poczucie komfortu. Przytulając, zaspokajamy naturalną potrzebę dziecka do bliskości i bezpieczeństwa. W chwilach niepokoju, maluszek wie, że może liczyć na swoje oparcie – Ciebie! I pamiętaj – nie można rozpieścić dziecka miłością i przytulaniem! Tulcie się ile sił w ramionach - to inwestycja w emocjonalne zdrowie Waszego dziecka! 

Dlaczego rutyna jest taka ważna dla maluszka? 

Dla dorosłych rutyna może być nudna… ale dla dziecka to bezpieczny świat pełen przewidywalności i spokoju. Powtarzalność dnia – te same pory posiłków, drzemki czy wieczorne rytuały – dają dziecku poczucie bezpieczeństwa. Maluszek wie, co się zaraz wydarzy, i to go uspokaja. Rutyna wspiera rozwój układu nerwowego – mniej stresu, mniej napięcia, więcej przestrzeni na zabawę, naukę i relacje.  Stałe pory snu pomagają regulować rytm dobowy, a wspólne rytuały (np. bajka, kąpiel, przytulanie) sygnalizują: „czas się wyciszyć”. Dzięki rutynie dziecko lepiej radzi sobie z emocjami, bo jego świat jest przewidywalny i uporządkowany. To nie znaczy, że dzień musi być sztywny jak plan lekcji – elastyczna, ale stała struktura to klucz! Rutyna to nie ograniczenie – to kojąca rama, w której maluch może się rozwijać i czuć bezpiecznie. ????

Jak małe dzieci wyrażają emocje? 

Maluszki (1–3 lata) jeszcze nie potrafią mówić wprost: „jestem smutny”, „czuję się samotny” – ale ich ciało i zachowanie mówią bardzo dużo! Oto kilka sygnałów, które mogą świadczyć o emocjach u dziecka:

• Złość i frustracja – płacz, tupanie, rzucanie zabawkami, odpychanie opiekuna,
• Smutek – wycofanie się, marudzenie, chowanie się w kąciku, brak apetytu,
• Lęk – kurczowe trzymanie się rodzica, unikanie kontaktu, płacz przy rozstaniu,
• Radość – uśmiech, śmiech, entuzjastyczne podskoki, kontakt wzrokowy, przytulanie,
• Potrzeba bliskości – szukanie kontaktu fizycznego, przyklejanie się do opiekuna, siadanie na kolanach.

Pamiętaj – dziecko nie robi „na złość”, ono przeżywa emocje, których nie umie jeszcze nazwać ani kontrolować. Twoja uważność, cierpliwość i obecność to najlepsze wsparcie w tych małych-wielkich emocjonalnych burzach.